Etter fleire år med blogger som trufast rasteplass, har eg no avansert til ny, heilt heimelaga blogg.
Nikolai har vore webmaster og eg har vore webdesignar. (Eg vil ha det sånn. Eg vil ikkje ha det sånn. Kan eg få det sånn?)
Herligheita finn de på www.rockenbom.com
Farvel bilete-foglen. Velkommen Rockenbom!
Etter jobb reiste vi med piknikkorg og parkteppe til Hovedøya. Der hadde vi ei kveldstom strand heilt for oss sjølve medan sola gjekk ned bak holmane i Oslofjorden.
Søndagsfrukost med vaffeldessert hos Svein Olav. Desse bananene er verkeleg knøttsmå.
Pause i intervju-utskriving. Bolle og kaffi på Åpent bakeri på Sandaker. Hurra for Åpent bakeri på Sandaker.
Blomsterbutikken på Torshov har lagt ned! Oslos minste og mest innhaldsrike blomsterbutikk, med blomster heilt opp til taket og dampande sveitt atmosfære, med lang kø framfor disken og ein vanvittig hyggeleg og veldig feminin, utanlandsk innehavar som ikkje ein gong heldt stengt i påska eller jula. No er det stengt. Kva kjem i staden? Enda ein eigedomsmeklar? Eller hudpleiesalong, som ser ut til å vere den nye landeplagen? (til min store glede ser eg at Eie eigedomsmeglar har lagt ned kontoret sitt på Sagene. Jippi. Få inn ein skikkelig butikk der!).
Gjekk forbi dette klassiske sperrmüll-lasset i dag, og tenkte at det kanskje er på tide med ein Storcash-reunion? Synst å hugse at Sperrmüll var ein av dei beste Storcash-låtane. Eller kanskje eg tar feil. Kanskje skal eg finne fram Storcash frå CD-hylla og ta eit gjenhøyr. Kanskje bør eg ta ein øl først.
Ja! Eg har kjøpt meg nytt objektiv til kameraet mitt. Eit herlig 28 mm fastobjektiv som tar slike herlige bilder. Eg har sjølvsagt sett i gang med å prøve det allereie.
Objektivet har stor blendaropning, og dermed er det lettare å få til dei fine, uskarpe bakgrunnane. Herlig herlig.
Her om dagen såg eg biletet over i eit blad. I bileteteksten står det å lese at dei grønne stolane heiter "Kilta", og at dei er designa av den finske interiørarkitekten Olli Mannermaa. Vidare står det at stolane vart sett i produksjon i 1955, og at stolen i 1978 vart teken inn på MoMa i New York.
Fine stolar, tenkte eg.
Enda kjekkare er det at stolane ser ut til å vere identiske med arbeidsbordsstolen min, som kan sjåast på biletet under:
Den kjøpte eg på loppemarked her i Oslo for rundt femti kroner, om eg ikkje hugsar feil. Eg syntes den var stilig, og dessutan vanvittig god å sitte i. Etter litt googling, ser eg at stolen er sett i nyproduksjon, og i dag kan kjøpast for fleire tusen kroner. Eg kjenner at stolen blei enda litt betre å sitte i etter at eg fann ut dette.
Mandag drog vi på biltur til den vesle bygda Bakka i Nærøyfjorden, der litt av slekta kjem frå. Vegen ut dit vert rast ned eit par gangar i året, omtrent, men no har bygdafolket fått seg tunnel. I allefall på delar av vegen.
Gamle hus og bratte fjell. Og ei steintavle frå Unesco som slår fast at kulturlandskapet i Nærøyfjorden er av uvurderleg verdi for menneskeætta. Slå den!
Vi forskøyv helga litt, og leigde oss bil og køyrde til hytta i Aurland på god, gammaldags hyttetur i den siste resten av sommarvarme i fjellet.
Då vi kom til hytta søndag, skulle mamma, pappa og Balder snart reise heim. Dei blei med på starten av fjellturen, men då dei snudde for å gå heim, ville Balder mykje heller bade og grave etter mus enn å sitte i bilen til Naustdal.
Dermed stakk han like godt av, og lata som han ikkje kunne høyre (noko han temmeleg ofte ikkje kan, forsåvidt).
Eg likar dette bildet, der Balder har stukke av frå mamma og pappa, og sprunge tilbake til meg og Nikolai. Balder er entusiastisk, medan Nikolai peikar at han skal gå tilbake igjen:
Som om hunden forstår peiking. 
Nikolai et båt-is og ser på folk som spring rundt med paraplyar i regnet.
Ute er det mange fine bilar eg har lyst på. Denne har eg sikla på i lengre tid:
Og ei boble hadde heller ikkje vore så dumt:
Sagene bad er til sals igjen. Litt fasadeoppussing og pipefiksing ser ut til å vere det einaste den gamle eigaren har klart å gjere, etter å ha eigd bygget i ganske mange år etterkvart. 
Salsoppgåva seier ingenting om pris. Synst å hugse at dei som kjøpte det av kommunen då eg flytta til byen fekk det temmeleg billig, mot å pusse opp og opne bassenget for skulen og folk i nabolaget igjen. Men det har dei altså ikkje klart.
Inntil vidare blir det i alle fall lite badeaktivitet. Tøyenbadet held framleis stengt for oppussing, snart eit år på overtid. Og Frognerbadet stengte forrige helg. Ingen sjansar for romantisk bading i regnet der, altså.
Ikkje veit eg kor mykje badet skal seljast for no. Men om nokon har mykje pengar og pågangsmot til overs, vil eg anbefale dei å kjøpe Sagene bad og pusse det opp ein gang for alle. Så kan det bli litt bading i nabolaget igjen!Tok desse bileta til ein artikkel i forrige veke, men bildene blei ikkje brukt. Herlig med trampolinebilete. Dei blir i alle fall ikkje oppstilt.
Oslo-helg. Fekk ikkje tatt bilete av anna enn leiligheita. Utrulig godt å vere heime med mine eigne ting igjen. Om eit par veker er eg tilbake.
Runa avslørt i eit svakt augeblikk med Felleskjøpet-caps på Firda. Tidlegare på dagen sat ho og Iris i kantina og åt microvarma Trondhjems lapskaus iført kvar sin Felleskjøpet-kjeledress.
Fire krabbeteiner resulterte i ein fattig fangst på fire krabber, der vi måtte kaste to ut igjen fordi dei var for små. Dermed blei det ei krabbe på meg og ei krabbe på sivert, medan Nikolai, som ikkje er så glad i krabbe, fekk desto meir kvitvin.
Sivert meiner forøvrig at settingen er så picturesk at vi burde selge inn bileta til Maison eller Mat & Vin eller liknande.
Rødvin i kopp. Stolar frå Dalsåsen. Garntønne frå ein av dei gamle fiskeribåtane til Besta til Nikolai. Fiskane som bryt overflata er den einaste lyden.
Ut på tur med kaffi og Gjendekjeks. Sivert fekk fire fisk. Eg fekk ein. Den var liten. Desto meir kjeks på meg.
.jpg)
Ti minutt med båt frå Færøy ligg Buskøy, der gamle Bilten held hus med matvarer. Der går ein og hentar melk sjølv på kjølen, og plukkar kanskje med seg ei flanellsskjorte frå 70-talet. Eller kva med litt julepynt?
I dag har vi køyrd flyttelasset til Endre til Selje. Desverre gløymde vi å fotografere både flyttinga og Selje, og tok først fram kameraet på ferja Anda-Lote på veg heim igjen. Det einaste beviset vi har for at vi i det heile har vore i Selje, er ei kvittering på ein svinedyr middag på Selje Hotell.
Eg har besøk av pianokameraten. Han improviserar sangar om Balder. "The dog he loves babies, because they throw him food."
Helgetur til havet. På ferjekaia på Fure plukka vi opp ein farande fant.